
Αναγκαίο το δεσμευτικό σχέδιο ανάπτυξης
Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΛΟΥΛΟΥΔΗ, Προέδρου του Επιμελητηρίου Αχαΐας
Το ερώτημα «Περιφέρεια 2030 – Θεατής ή Συνδιαμορφωτής;» δεν είναι επικοινωνιακό σύνθημα. Είναι ένα πραγματικό δίλημμα για το μέλλον της ελληνικής περιφέρειας. Και η απάντηση θα δοθεί όχι από τις εξαγγελίες, αλλά από τις αποφάσεις που θα ληφθούν και, κυρίως, από εκείνες που θα υλοποιηθούν.
Η Αχαΐα διαθέτει σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα: το Πανεπιστήμιο και τα ερευνητικά της ιδρύματα, ανθρώπινο δυναμικό υψηλής κατάρτισης, παραγωγικές επιχειρήσεις, αγροδιατροφικό πλούτο, λιμάνι, τουριστικές δυνατότητες και στρατηγική γεωγραφική θέση. Παρ’ όλα αυτά, η τοπική οικονομία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει διαρθρωτικές αδυναμίες, περιορισμένη επενδυτική δραστηριότητα και αναπτυξιακή υστέρηση. Η απόσταση ανάμεσα σε όσα μπορούμε να πετύχουμε και σε όσα τελικά πετυχαίνουμε παραμένει μεγάλη.
Αυτό δεν είναι νομοτέλεια. Είναι αποτέλεσμα επιλογών, προτεραιοτήτων και, σε ορισμένες περιπτώσεις, απουσίας αποφασιστικής πολιτικής.
Ως Επιμελητήριο Αχαΐας πιστεύουμε ότι οι τοπικοί φορείς δεν πρέπει να περιμένουν παθητικά τις εξελίξεις. Οφείλουμε να συνεργαζόμαστε, να τεκμηριώνουμε τις ανάγκες της οικονομίας, να ιεραρχούμε τις προτεραιότητες και να καταθέτουμε εφαρμόσιμες προτάσεις. Αυτό επιδιώξαμε μέσα από τη διαβούλευση για το Τοπικό Σχέδιο Ανάπτυξης, συντονίζοντας δυνάμεις και συγκεντρώνοντας τις προτάσεις των παραγωγικών και θεσμικών φορέων της Αχαΐας.
Η συνδιαμόρφωση, όμως, δεν μπορεί να εξαντλείται στην πρόσκληση των τοπικών εκπροσώπων σε μια αίθουσα, στην καταγραφή των απόψεών τους και στην έκδοση ενός συμπεράσματος. Δεν είναι συμμετοχή να ζητάς από μια περιοχή να περιγράψει τις ανάγκες της και, στη συνέχεια, να την αφήνεις να περιμένει χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα, εξασφαλισμένους πόρους και συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Δυστυχώς, αυτή είναι η απόσταση που εξακολουθούμε να διαπιστώνουμε. Η διαβούλευση για τα Τοπικά Σχέδια Ανάπτυξης δημιούργησε προσδοκίες. Σήμερα, όμως, οι τοπικές κοινωνίες χρειάζονται απαντήσεις για το τι προχωρά, πότε προχωρά και με ποια χρηματοδότηση. Η αναβολή αποφάσεων και η μετάθεση των συζητήσεων στο μέλλον δεν συνιστούν αναπτυξιακή πολιτική.
Η ευθύνη αυτή ανήκει πρωτίστως στην κεντρική εξουσία. Τα Επιμελητήρια, η Αυτοδιοίκηση, τα Πανεπιστήμια και οι επιχειρήσεις μπορούν να σχεδιάσουν, να συνεργαστούν και να διεκδικήσουν. Δεν μπορούν, όμως, να υποκαταστήσουν την κυβέρνηση στις αποφάσεις για τις δημόσιες επενδύσεις, τις υποδομές, τη χρηματοδότηση και την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων.
Μέχρι σήμερα, δεν έχουμε δει τα χειροπιαστά αποτελέσματα που απαιτεί η περίσταση. Και αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση. Η περιφερειακή ανάπτυξη δεν μπορεί να αποτελεί ευκαιριακή εξαγγελία ούτε να εξαρτάται αποκλειστικά από ευρωπαϊκά προγράμματα. Χρειάζεται μακροπρόθεσμη στρατηγική, ενίσχυση της παραγωγής, επενδύσεις στην καινοτομία και πραγματική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Το 2030 δεν είναι μακρινό. Είναι ένας ορίζοντας που απαιτεί αποφάσεις σήμερα. Χρειαζόμαστε συγκεκριμένες δεσμεύσεις, μετρήσιμους στόχους, σαφή χρονοδιαγράμματα και δημόσια λογοδοσία.
Η Αχαΐα δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά ισότιμες ευκαιρίες και τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τις δυνάμεις της. Είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.
Το ερώτημα, πλέον, απευθύνεται στην πολιτεία: θέλει πραγματικά την περιφέρεια συνδιαμορφωτή ή της επιφυλάσσει τον ρόλο του θεατή; Η απάντηση δεν θα δοθεί σε ένα συνέδριο. Θα δοθεί στα έργα που θα ξεκινήσουν, στις επενδύσεις που θα υλοποιηθούν και στις ευκαιρίες που θα δημιουργηθούν για τους ανθρώπους αυτού του τόπου.
*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ”



